desfavorecer

desfavorecer

(< des- + favorecer)

  1. v t

    Provocar dano ou prexuízo.

    Ex: Esa nova lei desfavorece o rural.

    Antónimos: favorecer.
  2. v t

    Prexudicar o aspecto físico de alguén.

    Ex: O vestido desfavorecíaa moito.

    Antónimos: favorecer. Confrontacións: afear.
Conxugar
VERBO desfavorecer
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desfavorezo
desfavoreces
desfavorece
desfavorecemos
desfavorecedes
desfavorecen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desfavorecía
desfavorecías
desfavorecía
desfavoreciamos
desfavoreciades
desfavorecían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desfavorecín
desfavoreciches
desfavoreceu
desfavorecemos
desfavorecestes
desfavoreceron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desfavorecera
desfavoreceras
desfavorecera
desfavoreceramos
desfavorecerades
desfavoreceran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desfavorecerei
desfavorecerás
desfavorecerá
desfavoreceremos
desfavoreceredes
desfavorecerán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desfavorecería
desfavorecerías
desfavorecería
desfavoreceriamos
desfavoreceriades
desfavorecerían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desfavoreza
desfavorezas
desfavoreza
desfavorezamos
desfavorezades
desfavorezan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desfavorecese
desfavoreceses
desfavorecese
desfavorecesemos
desfavorecesedes
desfavorecesen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desfavorecer
desfavoreceres
desfavorecer
desfavorecermos
desfavorecerdes
desfavoreceren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
desfavorece
-
-
desfavorecede
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desfavorecer
desfavoreceres
desfavorecer
desfavorecermos
desfavorecerdes
desfavoreceren
Xerundio desfavorecendo
Participio desfavorecido
desfavorecida
desfavorecidos
desfavorecidas