despistar

(< pista)

v t
Facer que alguén perda a pista que está seguindo.

Ex: Despistaron o compañeiro e aproveitaron para irse cando xogaban ás escondidas. O ladrón despistou os policías meténdose no contedor do lixo.
Confrontacións: desorientar, distraer.
v t
Desorientar ou desconcertar a alguén.

Ex: Fixo unha pregunta para despistar a xente que estaba alí. OBS: Nalgunhas construcións omítese o complemento e adquire valor absoluto. Ex: Fixo iso para despistar.
v pron
Desorientarse ou distraerse alguén nun asunto, situación ou rumbo que ha de seguir.

Ex: Despisteime na entrada á cidade e tiven que dar a volta. Despisteime e collín o libro que non era.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO despistar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles despisto
despistas
despista
despistamos
despistades
despistan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles despistaba
despistabas
despistaba
despistabamos
despistabades
despistaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles despistei
despistaches
despistou
despistamos
despistastes
despistaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles despistara
despistaras
despistara
despistaramos
despistarades
despistaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles despistarei
despistarás
despistará
despistaremos
despistaredes
despistarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles despistaría
despistarías
despistaría
despistariamos
despistariades
despistarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles despiste
despistes
despiste
despistemos
despistedes
despisten

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles despistase
despistases
despistase
despistasemos
despistasedes
despistasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles despistar
despistares
despistar
despistarmos
despistardes
despistaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
despista
-
-
despistade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles despistar
despistares
despistar
despistarmos
despistardes
despistaren

Xerundio despistando

Participio despistado
despistada
despistados
despistadas