desposuír

Escoitar
desposuír

(

  1. v t

    Privar a unha persoa dalgunha cousa ou posesión que tiña.

    Ex: Na sentencia xudicial desposuírono de parte das súas terras. Desposuírona do título que acadara na olimpíada.

     Confrontacións: despoxar.
  2. v pron

    Renunciar ou desprenderse de algo.

    Ex: Desposuíuse das súas pertenzas porque non quería saber nada daquela herdanza.

Palabras veciñas

desposar | desposesión | desposorio | desposuír | déspota | despotado | despótico -ca
Conxugar
VERBO desposuír
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desposúo
desposúes
desposúe
desposuímos
desposuídes
desposúen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desposuía
desposuías
desposuía
desposuïamos
desposuïades
desposuían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desposuín
desposuíches
desposuíu
desposuímos
desposuístes
desposuíron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desposuíra
desposuíras
desposuíra
desposuiramos
desposuirades
desposuíran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desposuirei
desposuirás
desposuirá
desposuiremos
desposuiredes
desposuirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desposuiría
desposuirías
desposuiría
desposuiriamos
desposuiriades
desposuirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desposúa
desposúas
desposúa
desposuamos
desposuades
desposúan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desposuíse
desposuíses
desposuíse
desposuisemos
desposuisedes
desposuísen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desposuír
desposuíres
desposuír
desposuírmos
desposuírdes
desposuíren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desposúe
-
-
desposuíde
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desposuír
desposuíres
desposuír
desposuírmos
desposuírdes
desposuíren
Xerundio desposuíndo
Participio desposuído
desposuída
desposuídos
desposuídas