diafonía

Termo que na teoría da música grega antiga era sinónimo de disonancia por oposición a sinfonía, e indicaba consonancia. Nos ss IX-XI designou unha forma primitiva na que as voces se movían oblicuamente ou paralelamente.

Transferencia indesexada de información desde un circuíto ou canle de transmisión ou ben desde un sistema de memoria, a outro que está situado preto a causa de efectos diversos como a indución electromagnética ou a electrostática. Cando os circuítos transmiten na mesma frecuencia prodúcese diafonía intelixible, pero cando as frecuencias son diferentes a diafonía é inintelixible. Adoita ser medida con relación á potencia do sinal útil e á do sinal indesexado, expresada en dB.