diagnose

Determinación da enfermidade que sofre un paciente despois do estudio comparativo dos seus síntomas e dos signos biolóxicos e clínicos, xunto cos das diversas afeccións de sintomatoloxía similar que poderían aflixilo.

Conxunto de técnicas diagnósticas practicadas durante o embarazo para determinar algunha malformación ou anomalía que puidese producir un defecto no seu desenvolvemento, en especial alteracións cromosómicas ou metabólicas.

Coñecemento do estado psicofísico do organismo adquirido a través da observación de diversos signos diagnósticos. Este coñecemento obtense por medio do interrogatorio do enfermo, da súa observación clínica e do seu estudo analítico. O interrogatorio do enfermo é o que en termos clínicos se denomina historia clínica. A observación clínica do enfermo pode ser ocular, por palpación, por percusión e por auscultación. Os estudios analíticos poden ser biolóxicos, anatómico-patolóxicos ou radiolóxicos. A través dos datos conseguidos da clínica e destas exploracións especializadas, é posible determinar non só o tipo de enfermidade, senón tamén definir o seu estado evolutivo. A catalogación da enfermidade ten lugar da comparación que o médico fai cuns prototipos de enfermidade preestablecidos. Pódese dispoñer actualmente do uso de aparatos electrónicos que recollen, ordenan e seleccionan datos que lles foron proporcionados, ao mesmo tempo que ofrecen imaxes de comparación que permiten ao médico chegar a unhas conclusións que son a base da diagnose.

Diagnose que determina o lugar onde está a enfermidade.