dicroceliose

Afección das vías biliares de certos mamíferos, especialmente do gando ovino, orixinada por un trematodo parasito da especie Dicrocoelium dendriticum, de morfoloxía lanceolada, que ofrece case sempre un curso subclínico crónico e dá lugar a trastornos funcionais do fígado e á diminución dos rendementos. O ciclo vital de Dicrocoelium dendriticum ten lugar, con preferencia, en ambientes secos e bañados polo sol. Os hospedeiros definitivos esparexen os ovos embrionados nos excrementos no campo durante o pastoreo. Estes ovos pasan a hospedeiros intermediarios como especies de moluscos terrestres que prefiren solos calcarios. Certos factores ambientais provocan indirectamente o abandono dos esporocistos por parte das cercarias; cando chove despois dun período de bo tempo, as cercarias abandonan os esporocistos e emigran polo torrente circulatorio cara á cavidade respiratoria do caracol. Aquí fórmanse quistes colectivos ou masas mucosas, que constan cada unha de 200 a 400 cercarias. Estas masas mucosas adhírense ás plantas ou ao solo durante a reptación do caracol. Un segundo hospedeiro intermediario son as formigas do xénero Formica, que levan aos seus niños as masas mucosas expulsadas polos caracois e as inxiren. As formigas concéntranse nas plantas das proximidades dos seus niños e poden ser inxeridas sen esforzo polos herbívoros ou hospedeiros definitivos. A infestación do gando ovino prodúcese por vía dixestiva ao inxerir as formigas e as metacercarias contidas nelas durante o pastoreo. Unha vez libres as metacercarias no estómago, o novo distoma diríxese ás vías biliares do fígado polo conduto colédoco onde acada a madurez sexual.