emanar

(< lat emanāre)

v i
Proceder ou ter unha cousa a súa orixe noutra. OBS: Úsase coa preposición de.

Ex: Todos os seus problemas emanan dunha mala educación. O poder emana do pobo.
Confrontacións: manar, provir.
v i
Desprenderse algo dun corpo, especialmente unha substancia volátil, un olor, unha radiación ou unha cousa inmaterial. OBS: Úsase coa preposición de.

Ex: O olor que emanaba das flores era moi agradable. A sinceridade emanaba das súas palabras.
Confrontacións: efluír.
v t
Desprender ou producir algo, especialmente unha substancia volátil, un olor, unha radiación ou unha cousa inmaterial.

Ex: O xasmín emana un aroma moi agradable. O teu irmán emana simpatía.
Confrontacións: exhalar.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO emanar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emano
emanas
emana
emanamos
emanades
emanan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emanaba
emanabas
emanaba
emanabamos
emanabades
emanaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emanei
emanaches
emanou
emanamos
emanastes
emanaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emanara
emanaras
emanara
emanaramos
emanarades
emanaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emanarei
emanarás
emanará
emanaremos
emanaredes
emanarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emanaría
emanarías
emanaría
emanariamos
emanariades
emanarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emane
emanes
emane
emanemos
emanedes
emanen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emanase
emanases
emanase
emanasemos
emanasedes
emanasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emanar
emanares
emanar
emanarmos
emanardes
emanaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
emana
-
-
emanade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emanar
emanares
emanar
emanarmos
emanardes
emanaren

Xerundio emanando

Participio emanado
emanada
emanados
emanadas