embargar

(

v t
Reter determinados bens por mandato xudicial.

Ex: A orde obrigaba a embargar a casa e o resto dos seus bens.
Antónimos: desembarcar. Confrontacións: comisar, confiscar, requisar.
v t
Obstaculizar a realización dunha acción.

Ex: A influencia da súa irmá embargaba a súa capacidade de decisión.
v t
Provocar a alguén unha emoción intensa que lle causa unha alleación dos sentidos.

Ex: Ó ver os seus fillos fóra de perigo embargouno a emoción e non deu falado.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO embargar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles embargo
embargas
embarga
embargamos
embargades
embargan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles embargaba
embargabas
embargaba
embargabamos
embargabades
embargaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles embarguei
embargaches
embargou
embargamos
embargastes
embargaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles embargara
embargaras
embargara
embargaramos
embargarades
embargaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles embargarei
embargarás
embargará
embargaremos
embargaredes
embargarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles embargaría
embargarías
embargaría
embargariamos
embargariades
embargarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles embargue
embargues
embargue
embarguemos
embarguedes
embarguen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles embargase
embargases
embargase
embargasemos
embargasedes
embargasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles embargar
embargares
embargar
embargarmos
embargardes
embargaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
embarga
-
-
embargade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles embargar
embargares
embargar
embargarmos
embargardes
embargaren

Xerundio embargando

Participio embargado
embargada
embargados
embargadas