esforzo

1. s m

   Acción que implica unha utilización moi elevada da forza física ou mental para superar algunha dificultade ou conseguir algunha cousa.

   Ex: Nada todos os días dez quilómetros sen esforzo ningún. Este traballo é o resultado dun importante esforzo imaxinativo.

2. s m [FÍS]

   Forza por unidade de superficie aplicada a un corpo. Ao ser unha magnitude referida a unha superficie, a súa natureza e o seu efecto na superficie considerada dependen da posición relativa entre esta superficie e a forza aplicada. Deste xeito, o esforzo de tracción, ou tracción, e o esforzo de compresión, ou compresión, aparecen cando as forzas son perpendiculares á superficie; neste caso, as deformacións son lineais. Cando as forzas son tanxenciais, fálase de esforzo de cizallamento ou esforzo cortante, e as deformacións producidas son angulares. Denomínase esforzo admisible o valor máximo do esforzo para o que o corpo conserva aínda as súas propiedades iniciais. A relación entre o valor adoptado na práctica e o valor teórico máximo denomínase coeficiente de seguridade. Tamén recibe o nome de tensión.

3. esforzo pesqueiro [ECOL]

   Medida da intensidade con que unha flota actúa sobre os recursos pesqueiros. Depende da potencia instalada nas embarcacións e do número de días de pesca. O valor das capturas totais dunha flota, dividido polo número de cabalos de vapor da potencia total instalada, e polo número de días de pesca, dá como resultado a captura por unidade de esforzo, unha unidade utilizada no estudo das pesquerías.

Refráns

• A anada non se pilla á carreira.
• A Deus rogando e ca arado arando.
• A pouca parada fai moita andada.
• Á primeira aixadada non con tes con atopar auga.
• A que amasa fariña nunca pan lle falta.
• Afanar, afanar, e nunca medrar.
• Algo se ha facer, para algo ser.
• Amasando faise o pan.
• Anda, se ques, que pes e mans tes.
• Andando gaña a acea e non estando queda.
• Andarás como andabas e quedarás como estabas.
• Cal andamos, tal medramos.
• Cando a acea está parada non dá proveito nin gaña nada.
• Cando hai trigo na eira, hai pan na maseira.
• Cando o carpinteiro ten madeira para traballar e a muller fariña para amasar, leña e pan non lles pode faltar.
• Cando o lobo non vai polo seu pe, non come do que quer.
• Coa moa parada non gaña o muiñeiro.
• Con afán gáñase o pan.
• Dá Deus ventura a quen a procura.
• Dar couces contra o aguillón é mala ocupación.
• Deus axuda ao que se axuda.
• Deus dixo o que será, pero non o que virá.
• Deus dixo: Axúdate, que eu te axudarei.
• En Deus espera pero, mentres, arrenda as túas terras.
• Esterca e non poñas marcos.
• Fai ben e traballa e non durmirás na palla.
• Fai máis o que quere có que pode.
• Hai quen ten esforzo e foxe como un corzo.
• Máis fai quen quere que que n pode.
• Mans e vida compoñen a vila.
• Mentres que a moa do muíño vai e vén, Deus dá seu ben.
• Moito te matas e non te decatas.
• Na cama do can non busques o pan, nin no fuciño da cadela busques a manteiga.
• Na casa do que anda a traballar pode ronda-la fame, mais non pode entrar.
• Nadar e nadar e na beira afogar.
• Nadar, nadar e ao cabo afogar.
• Ninguén nace aprendido.
• Non busques o pan na cama do can.
• Non hai terra tan brava que non amoleza coa aixada.
• Non se gaña o pan sen afán.
• Nunca debes levar máis do que poidas.
• Nunca está sen pan a casa en que se traballa.
• O abade, do que canta, xanta.
• O can no barbeito ladra sen proveito.
• O que á cerdeira non sobe malas cereixas come; o que sobe e cae, mal lle vai/peor lle vai.
• O que algo quere, algo lle custa.
• O que amasa e coce todo lle loce/ben se lle conoce.
• O que moito busca, sempre algo encontra.
• O que non ten esforzo, non merece o xantar nin o almorzo.
• O que queira comer, que aprenda a traballar.
• Ó raposo durmente non lle amence a galiña no dente.
• O sol do verán non trae o trigo á mano
• O traballo non mata pero faí amata.
• O traballo non mata, pero amata.
• Obra empezada, medio rematada.
• Puxa o boí polo arado, mal do seu grado.
• Quen colle trigo pode comer pantrigo.
• Quen fai o que pode, faí o que debe.
• Quen fai os mandados, que coma os bocados.
• Quen peixes queíra pescar tense que mollar.
• Quen que ira comer, que traballe.
• Quen sementa en mala terra non colle máis que herba.
• Quen sementa no camiño cansa os bois e perde o trigo.
• Sementar por fanegas e coller por espigas.
• Sufrir por valer, traballar por ter e estudiar por saber, calquera o pode facer.
• Tanto tes como vales.
• Traballa e non comerás palla.
• Traballo sen proveito é facer o que xa está feito.
• ¡Deus che dea bes, se traballar ques!
• ¡Fíate en Deus e non corras!
• ¡Gracias a Deus que cocemos sete petadas e nove debemos!