estoa
estoa
(< grστοά‘pórtico con columnas’)
-
s
f
[ARQUIT]
Columnata, pórtico ou galería cuberta que se situaba ao redor da ágora, ou de lugares de concentración de xente, que servía de lugar de encontro e que resgardaba da intemperie.
-
s
f
[ARQUIT]
Edificio rectangular cunha columnata na fachada e con cuberta a dúas augas que orixinaba dous frontóns nos lados menores.