facenda

1. s f

   Conxunto de bens e riquezas que alguén posúe. Na tradición oral recóllense ditos como: “O que dá a facenda antes de morrer, merece que o traian a mal traer. Quen ten facenda que a atenda, para que non se lle perda. A facenda, o seu dono a vexa.”

2. 1. s f

      Conxunto de animais que son propiedade de alguén.

   2. facenda miúda

      Conxunto de cabras e ovellas que pertence a unha mesma persoa.

3. s f

   Propiedade latifundista dedicada a explotacións agrícolas ou gandeiras.

4. s f

   Conxunto de bens e rendas do Estado. OBS: Tamén se denomina facenda pública.

Refráns

• A facenda do crego entra pola porta e sae polo fumeiro.
• A facenda do perdido: barato e corrido.
• A facenda do perdido: non ter nada e telo todo comido.
• A facenda, seu dono a vexa.
• Facenda de sobriño quéimase no lume e afógase no río.
• Facenda en dúas aldeas, pan en dúas taleigas.
• Facenda, teu dono te vexa!
• Mal empregada está a facenda en quen non é señor dela.
• Quen ten facenda que a atenda, para que non se lle perda.
• Quen ten facenda, que a atenda e, se non, que a venda.