fenecer

(< cast antigo fenir < lat finīre‘acabar’)

v i
Deixar de existir unha persoa.

Ex: Feneceu despois dunha longa enfermidade.
Sinónimos: falecer, morrer, finar.
v i
Rematar algo.

Ex: Coa guerra feneceu a actividade cultural.
v i
Murchar un vexetal.

Ex: As flores feneceron nun clima tan seco.
v i
Perder a forza e a enerxía unha persoa.

Ex: O seu ánimo feneceu ante a mala situación.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO fenecer

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fenezo
feneces
fenece
fenecemos
fenecedes
fenecen

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fenecía
fenecías
fenecía
feneciamos
feneciades
fenecían

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fenecín
feneciches
feneceu
fenecemos
fenecestes
feneceron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fenecera
feneceras
fenecera
feneceramos
fenecerades
feneceran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fenecerei
fenecerás
fenecerá
feneceremos
feneceredes
fenecerán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fenecería
fenecerías
fenecería
feneceriamos
feneceriades
fenecerían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles feneza
fenezas
feneza
fenezamos
fenezades
fenezan

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fenecese
feneceses
fenecese
fenecesemos
fenecesedes
fenecesen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fenecer
feneceres
fenecer
fenecermos
fenecerdes
feneceren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
fenece
-
-
fenecede
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles fenecer
feneceres
fenecer
fenecermos
fenecerdes
feneceren

Xerundio fenecendo

Participio fenecido
fenecida
fenecidos
fenecidas