feroés -sa

Relativo ou pertencente ás Illas Feroe, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Natural ou habitante das Illas Feroe.

Lingua do phylum indoeuropeo da familia xermánica (grupo setentrional), falada nas Illas Feroe. Descende do nórdico antigo, lingua dos poboadores viquingos, procedentes de Noruega, que a principios do s IX se asentaron nas Illas Feroe. Sometidos inicialmente polos noruegos, trala Unión de Kalmar (1397), impúxose paulatinamente ao dominio da lingua dinamarquesa que se reafirmou trala Reforma (mediados do s XVI). A partir do s XVI comezan a aparecer documentos e fragmentos escritos en feroés, como rexeitamento á imposición do dinamarqués. A primeira novela escrita en feroés aparece en 1909. A lingua escrita foi fixada polo lingüista feroés Venceslau Ulrius Hammershaimb (1819-1909) no ano 1846, pero non foi recoñecido e empregado na Igrexa, no ensino e na administración ata o s XX. A Lei de Autonomía de 1948 recoñece o feroés como lingua oficial, aínda que o dinamarqués tamén pode ser empregado nos medios oficiais. Emprega o alfabeto latino e, entre os seus trazos lingüísticos, cómpre destacar: a distinción de vocais breves e longas; a distinción de tres xéneros (masculino, feminino e neutro); declinación de catro casos (nominativo, xenitivo, dativo e acusativo), e tamén declina o sistema de artigos; o verbo en infinitivo vai marcado con at (at sova, ‘durmir’); e distingue dúas conxugacións, a forte e a débil.