garamante

Relativo ou pertencente aos garamantes.

Individuo do pobo garamante.

Pobo nómade do interior de Libia que se desenvolveu arredor do 400 a C. Segundo as fontes históricas romanas a súa cabalería serviu no exército de Aníbal. No 19 a C foron derrotados polo procónsul romano Lucio Cornelio Balbo, que conquistou a súa capital, Garama, pero os enfrontamentos prolongáronse durante o s I. Introduciron o emprego do camelo e abriron unha ruta a través do Sáhara. O empeoramento climático na rexión ocasionou a súa decadencia e desaparición cara ao 600. Algúns investigadores identificáronos cos antepasados dos tuaregs.