¹ h

Oitava letra do alfabeto galego, denominada hache.

Grafía sen valor fonético que se mantén na escrita, tanto en posición prenuclear (horta, prohibir, exhalar) como posnuclear (eh). Ademais forma parte dos dígrafos ch (chave) e nh (unha), e, en casos especiais, de gh (gheada) e kh (khan). O h latino provén graficamente das escrituras gregas orientais e occidentais, que escribían a aspiración en forma de eta grega clásica (<η>, en minúscula, e <Η>, en maiúscula). Chegou ao latín, pero a través de certos alfabetos itálicos. Os casos en que se escribe responden á existencia do mesmo signo ou ben a unha aspiración (espírito áspero en grego) nas palabras orixinais respectivas (hóspede < HŎSPĬTE, home < HŎMĬNE, harmonía < HARMONIA, haber < HABĒRE, horta < HORTA), coa excepción dalgúns casos de non reposición como España (< HĬSPANĬA), Xoán (< hebreo JOHANNES) ou inverno (< HĪBĔRNU); en cambio ortográfanse sen palabras como ermida, ermo, irmán, ombro, orfo, óso ou ovo, que non o tiñan en latín e que por diversas causas o tiveron en distintas épocas do idioma. O tamén se pode empregar como representación gráfica do son aspirado [Ó], próximo á gheada, dalgúns estranxeirismos (hippy, hall).