hipocrático -ca

Relativo ou petencente a Hipócrates e á súa doutrina.

Sistema médico que conviviu tradicionalmente na Europa rural xunto a biomedicina e a medicina bruxo-relixiosa. Forma parte da antiga medicina natural de tipo humoral (fronte á científica) e baséase na doutrina dos catro elementos e dos catro humores, das catro substancias corporais máis parecidas á terra, á auga, ao aire e ao lume: a bile negra (atrabile e melancolía), a flegma, o sangue e a bile (bile amarela e cólera). Os médicos hipocráticos asocian a bile negra co bazo, como a terra; a flegma, co líquido acuoso que sae polo nariz e que procede -segundo a súa crenza- do cerebro; o sangue, co aire, porque o transporta desde os pulmóns ao corazón e deste a todo o corpo para refrixeralo; e a bile, o líquido que se acumula na vesícula biliar, co lume, pola súa cor amarela. A medicina humoral é realmente unha forma de filosofía, a parte correspondente á bioloxía e á medicina dunha concepción do mundo que considera o Universo formado polos mesmos catro elementos e dividido en macrocosmos, cosmos e microcosmos permanentemente relacionados. De feito, as estrelas e os planetas inflúen nas plantas, nos animais e nos minerais, e todos inflúen nas persoas, porque toda a realidade está composta polos mesmos elementos. Esta concepción do mundo supuxo, sen dúbida, a elaboración máis complexa ideada polo home antes da ciencia moderna.

Xuramento recollido no Corpus Hippocraticum que se basea nos preceptos de Hipócrates ou da súa escola. Pénsase que, na Antigüidade clásica, todos os que querían exercer a medicina estaban obrigados a pronuncialo. Polo seu alto espírito humanista, foi adoptado como guía ética pola profesión médica.