hipóstase

(< lat hypostăsis

s f [FILOS]
1. Substancia considerada como a realidade ontolóxica, en contraposición á puramente mental.
2. Cada un dos tres graos supremos ou primeiros que recoñecía Plotino: o un, que é e que está por riba de todas as cousas; o νοῦς ou intelixencia que contén os tipos eternos; e as ideas e a alma.
s f [RELIX]
Cada unha das persoas da Trindade, en contraposición á única natureza divina.
s f [XEN]
Interacción entre dous xenes en que un impide a expresión fenotípica do outro, que non é alelo do primeiro.
s f [LING]
1. Cambio de categoría gramatical que experimenta unha palabra sen a necesidade dun elemento transpositor. Por exemplo, un substantivo que, dependendo do contexto, pode adoptar o valor dun adxectivo.
2. Formación dunha palabra a partir doutras que adoitan aparecer en conexión sintagmática. Por exemplo, procónsul

Palabras veciñas