Imitación de Cristo

Libro da espiritualidade cristiá. Obra mestra da literatura espiritual da Idade Media (XIII-XIV), tense atribuído a diferentes autores -Joan Gerson e Geert Groote-, aínda que a autoría de Tomé de Kempis é a mellor fundamentada. Despois da Biblia, foi o libro máis divulgado en toda a cristiandade. Divídese en catro libros, que en realidade son catro tratados diferentes, segundo se desprende do estudo da tradición manuscrita, da falta dun título orixinal común e das diferencias de vocabulario, estilo e contido. Nacida no ambiente da Devotio Moderna dos Países Baixos, caracterízase por un antiespeculativismo e por unha gran propensión para a vida interior. Vén marcada por un certo pesimismo e unha ascética da fuga e do desprezo do mundo, típicos de finais da Idade Media, cunha revalorización da razón humana, do estudo e da especulación. A profundidade da doutrina, a unción con que é exposta, a simplicidade da linguaxe e a beleza de estilo -conciso, sentencioso e a miúdo rítmico- son as calidades que maiormente contribuíron á aceptación universal do opúsculo e á influencia que exerceu, testemuñados polos setecentos manuscritos conservados, os millares de edicións impresas e as versións en case todas as linguas. A primeira versión portuguesa coñecida é da autoría de frei João Álvares e contén trece capítulos (os 4 primeiros corresponden aos catro libros da Imitación).