imperativo -va

Modo verbal, con función lingüística puramente apelativa ou actuativa, que expresa unha orde dada a un ou máis interlocutores, nas oracións afirmativas, ou ben unha prohibición, nas oracións negativas. Dado que unha orde vai dirixida directamente a un interlocutor, o imperativo só se usa na segunda persoa, singular ou plural (Colle os libros do chan. Facédeo xa).

Que contén ou denota algún mandamento ou orde.

Que non pode ser evadido ou evitado.

Mandato ou obriga impostos.

Forma na que se expresan os mandamentos éticos. Pode ser singular ou universal e, segundo I. Kant, hipotético ou categórico.

Imperativo que, a diferenza do hipotético, non está condicionado polo fin e establece que a máxima dunha acción pode converterse nunha lei universal da natureza. O imperativo categórico é fundamental na ética kantiana e sintetízase na fórmula: obra de tal modo que fagas uso da humanidade sempre e unicamente como un fin e nunca como un medio.