mantelete

(< mantel)

s m [RELIX]
estidura dos bispos e cardeais, con dúas aberturas para sacar os brazos, que levan enriba do roquete e que chega ata os xeonllos.
s m
1. [BÉL]
  Peza de tea ou malla que nas armaduras de guerra protexía a caluga e parte das costas.
2. [HERÁLD]
  Ornamento externo do escudo que consiste nun anaco de tea ou de malla que, pendurado do helmo, protexía a caluga e parte das costas.
s m [BÉL]
Táboa grosa, ocasionalmente forrada de chapa, que os asaltantes dunha fortificación portaban para avanzar a cuberto.
s m [BÉL]
Táboa grosa que cubría a boca do petardo cando este se aplicaba contra unha porta , unha parede ou outro sitio.

Palabras veciñas