oposición

Organización ou organizacións que loitan contra os que teñen o poder político para conseguilo por  medios pacíficos ou violentos. Nos réximes de democracia parlamentaria a oposición é legal.

Oposición contraria ao sistema de democracia parlamentaria que non participa nas eleccións lexislativas ou que non obtén presenza no parlamento.

Relación que existe entre todos os elementos homoxéneos dun sistema lingüístico (fonemas, formas, funcións, significados, etc) para constituír un equilibrio e, polo tanto, para ser diferenciados. Entre dous ou máis fonemas posicionalmente conmutables dunha lingua dada, a conmutabilidade consiste en examinar se estes fonemas teñen a capacidade de cambiar o significado dunha secuencia ao permutarse en contextos idénticos. Así, pode dicirse que en galego /p/ e /m/ se opoñen dado que existen parellas de expresións, como pan e man, capa e cama, mata e pata, que se distinguen semanticamente pola permutación destes segmentos. Neste sentido, un fonema é un segmento mínimo funcional, é dicir, opoñible polo menos a outro segmento mínimo. A determinación, clasificación e xerarquización de todas as oposicións entre os fonemas dunha ou máis linguas é competencia da fonoloxía. No plano dos significados, por exemplo, a palabra calor oponse á palabra frío para formar un sistema significativo (con morno, tépedo, xeado) e obter a súa propia significación. As oposicións máis estudadas son as

Oposición fonemática en que o trazo distintivo operante considerado basea a súa facultade diferenciadora nun grao maior ou menor da característica fónica que o constitúe. Así, en galego, nas oposicións i/e, e/ε, por exemplo, considérase que o seu trazo distintivo operante é o grao de abertura: /i/ (primeiro grao), /e/ (segundo grao) e /ε/ (terceiro grao).

Oposición formada por dous signos da lingua con significados diferentes. Así, en latín, equus/equīs, dominus/ equus, ao tratarse de dous signos, queda implícito na definición que os significantes tamén teñen que  ser diferentes.