ornear

ornear

(

  1. v i

    Emitir o burro os seus sons característicos.

    Ex: O burro do veciño orneou toda a noite.

  2. v i

    Chorar insistentemente queixándose.

    Ex: O teu fillo non cala, está seguido orneando.

  3. ornear de engañadillo

    Termo da verba dos arxinas ou xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘enganar’.

Palabras veciñas

ornar | ornato | Orne | ornear | Orneiros, ponte | orneo | Ornes
Conxugar
VERBO ornear
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
orneo
orneas
ornea
orneamos
orneades
ornean
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
orneaba
orneabas
orneaba
orneabamos
orneabades
orneaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
orneei
orneaches
orneou
orneamos
orneastes
ornearon
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
orneara
ornearas
orneara
ornearamos
ornearades
ornearan
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ornearei
ornearás
orneará
ornearemos
ornearedes
ornearán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ornearía
ornearías
ornearía
orneariamos
orneariades
ornearían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ornee
ornees
ornee
orneemos
orneedes
orneen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ornease
orneases
ornease
orneasemos
orneasedes
orneasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ornear
orneares
ornear
ornearmos
orneardes
ornearen

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
ornea
-
-
orneade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ornear
orneares
ornear
ornearmos
orneardes
ornearen
Xerundio orneando
Participio orneado
orneada
orneados
orneadas