protonotario
protonotario
(
-
s
m
[HIST]
Arquichanceler ou xefe da chancelaría en diversos estados medievais.
-
s
m
[HIST]
Oficial romano que tiña un grao de preeminencia sobre todos os notarios e que despachaba os acordos dos consistorios públicos.
-
s
m
[HIST]
Secretario do rei ou dos príncipes en varias cortes de Europa.
-
s
m
[HIST]
Oficial da chancelaría da Coroa de Aragón que custodiaba os selos reais e o rexistro de documentos.
-
protonotario apostólico
[DER/RELIX]
Notario papal encargado de redactar a crónica eclesiástica. O seu número oscilou entre sete e doce. Na reorganización de 1934, ao lado dos sete de oficio, coñecidos como participantes e que exercían o cargo en ocasións solemnes, estaban os honoríficos.