protonotario

protonotario

(

  1. s m [HIST]

    Arquichanceler ou xefe da chancelaría en diversos estados medievais.

  2. s m [HIST]

    Oficial romano que tiña un grao de preeminencia sobre todos os notarios e que despachaba os acordos dos consistorios públicos.

  3. s m [HIST]

    Secretario do rei ou dos príncipes en varias cortes de Europa.

  4. s m [HIST]

    Oficial da chancelaría da Coroa de Aragón que custodiaba os selos reais e o rexistro de documentos.

  5. protonotario apostólico [DER/RELIX]

    Notario papal encargado de redactar a crónica eclesiástica. O seu número oscilou entre sete e doce. Na reorganización de 1934, ao lado dos sete de oficio, coñecidos como participantes e que exercían o cargo en ocasións solemnes, estaban os honoríficos.