reconciliar

(< lat reconciliāre)

v t
Facer que unha persoa volva estar en harmonía con outra.

Ex: Reconciliou o pai co seu avó.
[RELIX]
1. v t
  Restituír a uso eclesiástico unha igrexa ou un cemiterio polo rito da reconciliación.
2. v t
  Restituír nas súas funcións a un crego suspendido a divinis.
3. reconciliar con Deus
  Absolver a un pecador do seu pecado polo sacramento da penitencia.
4. reconciliarse con Deus
  Aproximarse aos sacramentos ou confesarse.
v pron
olver ter unha persoa boa relación con outra.

Ex: Reconciliouse co seu veciño.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO reconciliar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reconcilio
reconcilias
reconcilia
reconciliamos
reconciliades
reconcilian

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reconciliaba
reconciliabas
reconciliaba
reconciliabamos
reconciliabades
reconciliaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reconciliei
reconciliaches
reconciliou
reconciliamos
reconciliastes
reconciliaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reconciliara
reconciliaras
reconciliara
reconciliaramos
reconciliarades
reconciliaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reconciliarei
reconciliarás
reconciliará
reconciliaremos
reconciliaredes
reconciliarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reconciliaría
reconciliarías
reconciliaría
reconciliariamos
reconciliariades
reconciliarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reconcilie
reconcilies
reconcilie
reconciliemos
reconciliedes
reconcilien

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reconciliase
reconciliases
reconciliase
reconciliasemos
reconciliasedes
reconciliasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reconciliar
reconciliares
reconciliar
reconciliarmos
reconciliardes
reconciliaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
reconcilia
-
-
reconciliade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles reconciliar
reconciliares
reconciliar
reconciliarmos
reconciliardes
reconciliaren

Xerundio reconciliando

Participio reconciliado
reconciliada
reconciliados
reconciliadas