retención

(< lat retentiōne)

s f
Acción e efecto de reter.
s f [PAT]
Acumulación de substancias de difícil evacuación nun conduto ou cavidade.
s f
Parte ou totalidade que se retén dun haber ou dun salario.
s f
Detención ou marcha lenta de vehículos.
dereito de retención [DER]
Facultade que ten o acredor de poder continuar posuíndo unha cousa logo do termo en que a tiña que restituír ao debedor, ou que ten o detentor dunha cousa de retardar a súa restitución ata obter a satisfacción do crédito. Este dereito só faculta para continuar a detención e para negarse a restituír, pero sen a facultade de disposición da cousa.
retención fiscal [DER/ECON]
Obriga do substituto do contribuínte de detraer do pagamento efectuado ao suxeito pasivo dun tributo o gravame tributario correspondente a unha cantidade determinada á conta deses tributos, asumindo a obriga de efectuar o ingreso no tesouro público.
[QUÍM]
1. retención relativa
  Cociente, nunha análise cromatográfica, dos volumes de retención netos de dous compostos.
2. tempo de retención [tJ>R /J>]
  Tempo que, nunha análise cromatográfica, empregan as moléculas do soluto para percorrer a columna dun extremo a outro.
3. volume de retención [VJ>R /J>]
  olume de fase móbil necesario, nunha análise cromatográfica, para transportar o soluto dun extremo a outro da columna cromatográfica.

Palabras veciñas