reverberación
(< latreverberaratĭōne)
-
s
f
Acción e efecto de reverberar.
-
[FÍS]
-
s
f
Fenómeno debido á reflexión do son nas paredes dun local pechado polo que, unha vez oído o son propagado directamente desde onde se produciu, aínda se continúa a oír a causa das ondas que se van reflectindo sucesivamente nas paredes. A persistencia do son depende da reflexión das ondas sonoras nos obstáculos que atopan na súa propagación rectilínea. A reverberación fai que a intensidade dun son emitido nun instante se manteña e diminúa progresivamente, en lugar de desaparecer dunha maneira brusca. O valor do tempo polo que a intensidade sonora se reduciu á millonésima parte do seu valor inicial (ou sexa, en 60 dB) é denominado tempo de reverberación (T) do local e depende das súas dimensións e do coeficiente de absorción das paredes.
-
cámara de reverberación
Cámara ou recinto cerrado, construído con paredes non paralelas entre elas, duras e reflectoras das ondas sonoras, en cuxo interior hai unha fonte sonora que crea un campo difuso, de modo que a enerxía do son queda uniformemente distribuída. Emprégase para facer ensaios de ruído de máquinas.
-
s
f
-
s
f
[FÍS]
Reflexión intensa e en todas direccións da luz.
-
reverberación artificial
[FÍS/TECNOL]
Efecto que se introduce nun sinal de audio, mediante dispositivos e circuítos especiais, para imitar máis ou menos perfectamente a reverberación natural.