rododendro
rododendro
(< lat rhododendron < grροδόδενδρον,ρόδον ‘rosa’ +δένδρον ‘árbore’)
s
m
[PLANTA]
Arbusto de 40 a 120 cm de alto, de follas resistentes, alternas, oblongas, enteiras e coriáceas, verdes no anverso e recubertas de escamas no reverso, de flores dun vermello rosado vivo, agrupadas en acios, e de froitos capsulares pequenos. Encóntrase nos Pireneos, en matogueiras e bosques de piñeiro negro da estancia subalpina.