rubricar

rubricar

(< lat rubricāre)

  1. v t

    Escribir en vermello os títulos ou rúbricas das obras manuscritas ou impresas.

  2. v t

    Pór a rúbrica na sinatura dun documento ou escrito.

    Ex: Rubricou o texto rapidamente.

    Confrontacións: asinar.
  3. v t

    Subscribir ou dar testemuño de algo.

    Ex: Rubrico o que contou porque eu estaba presente.

Palabras veciñas

ruboroso -sa | rúbrica | rubricador -ra | rubricar | rubricista | Rubur ayr, Abū-I- | Rubus
Conxugar
VERBO rubricar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rubrico
rubricas
rubrica
rubricamos
rubricades
rubrican
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rubricaba
rubricabas
rubricaba
rubricabamos
rubricabades
rubricaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rubriquei
rubricaches
rubricou
rubricamos
rubricastes
rubricaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rubricara
rubricaras
rubricara
rubricaramos
rubricarades
rubricaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rubricarei
rubricarás
rubricará
rubricaremos
rubricaredes
rubricarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rubricaría
rubricarías
rubricaría
rubricariamos
rubricariades
rubricarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rubrique
rubriques
rubrique
rubriquemos
rubriquedes
rubriquen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rubricase
rubricases
rubricase
rubricasemos
rubricasedes
rubricasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rubricar
rubricares
rubricar
rubricarmos
rubricardes
rubricaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
rubrica
-
-
rubricade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rubricar
rubricares
rubricar
rubricarmos
rubricardes
rubricaren
Xerundio rubricando
Participio rubricado
rubricada
rubricados
rubricadas