sepulcro

Construción fúnebre, escavada na terra ou na rocha ou erixida sobre o chan, a miúdo solemne e monumental, de particular valor artístico ou histórico, ilustre para a fama da persoa ou persoas que están enterradas nel. As construcións sepulcrais están profundamente vinculadas ás ideas e crenzas sobre a morte, ás implicacións simbólicas do feito de morrer e á mesma concepción da vida das colectividades que as construíron. Hai cinco tipos de sepulcros: o túmulo, volume compacto e xenericamente xeométrico construído sobre a sepultura ou as cámaras funerarias (a mastaba e a pirámide exipcia, o tholos con pseudocúpula cretense e micénica e o pequeno outeiro de terra con base de pedra dos etruscos); o hipoxeo, escavado na rocha en parte ou totalmente, e ás veces reproducindo ambientes de arquitectura de superficies e imitando a fachada; o mausoleo, derivación monumental e da arquitectura elaborada do sepulcro túmulo, moi difundido durante o helenismo e o mundo romano e que, traducido en contextos cristiáns, se asociou ao martyrium, derivado dos heroa e que deu lugar ás capelas funerarias renacentistas e barrocas e influíu na arte islámica; o heroon, elemento arquitectónico xeralmente sen espazo interno que adoita reproducir un templo sobre un pequeno túmulo ou base, de orixe grega, común en todo o Imperio Romano; e o edículo, en parte derivado do anterior, que se converteu no sepulcro usual da arquitectura funeraria medieval e acadou certo desenvolvemento durante o Renacemento e o Barroco.

Tumba en fosa, sen ningún sinal no exterior, ás veces con algunha lousa como protección, ou ben, tamén a de lousa que forma un tipo de caixa (cista) de pequenas dimensións. Conteñen xeralmente un individuo, algunhas veces dous e raramente máis de dous, sempre en posición encollida, cos xeonllos preto do queixo. As ofrendas non son moi abundantes: algún vaso de cerámica lisa de perfís simples, puntas en forma de trapecio e coitelos de sílex. Adoitan aparecer agrupadas, en pequenas necrópoles, nas chairas, ou en lugares que teñan boas condicións agrícolas. Desenvolveuse en Catalunya entre o neolítico da cerámica cardial e o megalitismo, o terceiro milenio a C e quizais o inicio do segundo.

Urna que contén a imaxe xacente de Xesús Cristo defunto.

Cavidade do altar onde están depositadas as reliquias dos santos.