substancia
(
-
s
f
-
Cada unha das diversas formas da materia da que están compostos os corpos e que se distinguen entre eles por un conxunto de propiedades organolépticas, físicas e químicas.
-
substancia branca
[ANAT]
Parte do sistema nervioso central, de cor branca, formada por fibras nerviosas mielínicas e situada na parte interior do cerebro e na parte periférica da medula. OBS: Tamén se denomina materia branca.
-
substancia cortical
[ANAT]
Substancia que forma o córtex do cerebro ou doutro órgano, como o ril.
-
substancia gris
[ANAT]
Parte do sistema nervioso central, de cor gris, formada polos somas das neuronas, fibras amielínicas e células da glía e situada na parte periférica do cerebro e na parte interior da medula. OBS: Tamén se denomina materia gris.
-
substancia intersticial
[BIOL]
Substancia sólida ou líquida que existe entre as células de tecidos animais.
-
substancia pura
[QUÍM]
Clase de materia homoxénea, de composición química definida, que non se pode descompoñer noutras máis simples por métodos físicos.
-
substancia tigroide
[BIOL]
gránulos de Nissl.
-
-
s
f
Parte esencial ou máis importante dunha cousa.
-
s
f
[ALIM]
Parte primordial dunha comida, en que reside o poder nutritivo do alimento e o sabor.
-
s
f
[LING]
Conxunto dos elementos materiais dunha lingua (os sons) e a significación destes elementos. Oponse á forma lingüística e esta oposición maniféstase no nivel da expresión (onde a substancia é o son descrito segundo a física, e a forma é a organización abstracta da substancia fónica) e no nivel de contido (onde a substancia fónica é o obxecto de estudo da semántica, e sobre ela proxéctase a forma do contido). Para F. de Saussure a lingua é unha forma e non unha substancia.
-
s
f
[FILOS]
Concepto fundamental da filosofía aristotélico-escolástica e dunha boa parte das filosofías modernas e contemporáneas, que designa aquilo que permanece debaixo, que é soporte dos accidentes e que, como contraposición a estes, subsiste en si mesmo. O termo ten unha certa relación co de esencia e cos de subsistencia, substrato e suposto, e mesmo cos de suxeito e persoa. Se a oposición substancia-accidente permite explicar o movemento e o cambio accidental, o cambio substancial foi explicado a partir da afirmación de que a substancia está composta de materia e forma. A distinción entre substancias completas e substancias incompletas foi establecida para explicar a unidade de corpo e alma.
-
s
f
[RELIX]
Natureza divina.