suceder

(< lat succedĕre)

v i
Acontecer un suceso.

Ex: O accidente sucedeu ás catro da tarde.
v i
Ir unha cousa despois doutra.

Ex: Á vitoria final sucedeulle unha gran festa.
v t
Pasar a ocupar unha persoa o lugar que ocupaba outra nun cargo, nunha dignidade ou nun título.

Ex: Ao Papa Xoán Paulo II sucedeuno Benedito XVI.
v pron
Ir unha cousa, temporal ou espacialmente, despois doutra.

Ex: Sucedéronse varios accidentes debido ao mal tempo.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO suceder

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sucedo
sucedes
sucede
sucedemos
sucededes
suceden

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sucedía
sucedías
sucedía
sucediamos
sucediades
sucedían

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sucedín
sucediches
sucedeu
sucedemos
sucedestes
sucederon

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sucedera
sucederas
sucedera
sucederamos
sucederades
sucederan

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sucederei
sucederás
sucederá
sucederemos
sucederedes
sucederán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sucedería
sucederías
sucedería
sucederiamos
sucederiades
sucederían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles suceda
sucedas
suceda
sucedamos
sucedades
sucedan

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sucedese
sucedeses
sucedese
sucedesemos
sucedesedes
sucedesen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles suceder
sucederes
suceder
sucedermos
sucederdes
sucederen

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
sucede
-
-
sucedede
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles suceder
sucederes
suceder
sucedermos
sucederdes
sucederen

Xerundio sucedendo

Participio sucedido
sucedida
sucedidos
sucedidas