superstición

1. s f

   Crenza irracional que atribúe consecuencias tanto positivas como negativas a determinados feitos, signos ou circunstancias.

2. s f

   Práctica que resulta da excesiva reverencia ou medo a esta crenza.

3. s f [ESOT/RELIX]

   Atribución dunha forza oculta e sobrenatural a obxectos e acontecementos que, pola súa natureza, non a posúen. A actitude do cristianismo foi, por unha banda, a de perseguila (prohibición da maxia, do ocultismo), malia que nos casos de prácticas moi estendidas (rogativas, exvotos, medallas ou santuarios) a integrou na súa propia liturxia.

Refráns

• A casa composta e a morte á porta.
• A san Andrés de Teixido hai que ir morto ou vivo.
• Derramarse o viño é bo sinal; pero non o sal.
• En martes nin a cama mudes nin a roupa laves.
• En martes nin porco mates nin churra botes que pitos saque.
• En martes nin tea tezas nin roupa laves.
• En martes non cases / nin te embarques nin o teu porquiño mates.
• Máis dano fai un meigo que sete meigas.
• Non. andes con pau de uz sen facer antes a cruz.
• Nos meses de erre en pedra non te sentes.
• Nos meses que non teñen erre non te achegues ás mulleres.
• O mal dos ollos cúrase cos cóbados.
• Ó mal encontro faille a figa.
• O que de morto non vai a san Andrés de Teixido é porque foi de vivo.
• Vodas maiais, todas mortais.
• ¡Por esta cruz de pau, que non gañes outra mau!