tabicar

Escoitar
tabicar

(< tabique)

  1. v t

    Pechar algo con tabiques.

    Ex: Tabicou a fiestra para que non entrara luz.
  2. v t

    Dividir compartimentos por medio de tabiques.

    Ex: Tabicaron a sala de reunións para facer varias oficinas.
  3. v

    Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, e do verbo dos daordes, ou xerga dos telleiros, que corresponde á voz ‘cohabitar’.

Palabras veciñas

tabescencia | tabético -ca | tabica | tabicar | tábido -da | tabificación | tabífico -ca
Conxugar
VERBO tabicar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles tabico
tabicas
tabica
tabicamos
tabicades
tabican
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles tabicaba
tabicabas
tabicaba
tabicabamos
tabicabades
tabicaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles tabiquei
tabicaches
tabicou
tabicamos
tabicastes
tabicaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles tabicara
tabicaras
tabicara
tabicaramos
tabicarades
tabicaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles tabicarei
tabicarás
tabicará
tabicaremos
tabicaredes
tabicarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles tabicaría
tabicarías
tabicaría
tabicariamos
tabicariades
tabicarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles tabique
tabiques
tabique
tabiquemos
tabiquedes
tabiquen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles tabicase
tabicases
tabicase
tabicasemos
tabicasedes
tabicasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles tabicar
tabicares
tabicar
tabicarmos
tabicardes
tabicaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
tabica
-
-
tabicade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles tabicar
tabicares
tabicar
tabicarmos
tabicardes
tabicaren
Xerundio tabicando
Participio tabicado
tabicada
tabicados
tabicadas