tentativa

tentativa

(< lat temptātu, p p detemptāre ‘tentar, intentar’)

  1. s f

    Acción de tentar.

  2. s f [DER]

    Propósito e comezo de execución dun delito que non chega a realizarse por circunstancias independentes da vontade do culpable. Distinta da desistencia e do delito frustrado, é punible.

Palabras veciñas

tentáculo | tentador -ra | tentar | tentativa | tentear | tentemozo | tentenenos