teoría

1. s f

   Construción intelectual elaborada con independencia de toda aplicación práctica.

2. s f

   Análise hipotética, que é a miúdo expresión dunha simple convicción persoal.

3. s f

   Conxunto de normas establecidas para explicar un conxunto de feitos. Como teoría científica, comporta o establecemento dunha serie de leis que serven para relacionar unha orde determinada de fenómenos e, á vez, equivale a un principio de explicación daquilo que é obxecto dunha ciencia particular ou dunha parte importante desta.

4. s f

   Corpo doutrinal, completo e sistemático, sobre unha materia, unha arte, unha ciencia.

5. s f [FILOS]

   Momento, aspecto ou dimensión específica da actividade cognoscitiva, considerados como diferentes da práctica, pero radicalmente vinculados con ela, polo que toda a actividade especulativa xorde no ámbito dunha práctica e unha experiencia determinadas.

6. teoría crítica [FILOS]

   Conxunto de doutrinas desenvolvidas polos integrantes da Escola de Frankfurt, que ten como trazo básico e común ás diversas formulacións, a remisión á crítica política e social de Marx, e oponse á teoría tradicional que impregna o pensamento moderno occidental tanto na súa vertente empírica e científica como na idealista, e que conduce a un insuficiente coñecemento do home e da sociedade. Foi exposta, entre outros, por H. Marcuse, T. Adono e, sobre todo, M. Horkeheimer.

7. s f [MAT]

   Conxunto de principios que se refiren a un determinado concepto que inclúe tanto os axiomas postulados sobre este, como as consecuencias (teoremas) que destes axiomas foron deducidas loxicamente.

8. s f [MÚS]

   1. Consideracións de tipo matemático-filosóficas baseadas nas ciencias físicas en relación cos sons.

   2. Ensinanza que comprende un conxunto de regras, relativas á melodía, á harmonía, ao contrapunto, ao ritmo, ás formas e á instrumentación.

Frases feitas

• En teoría loc adv Sen telo comprobado na práctica.