torio

Elemento químico, de número atómico 90 e peso atómico 232,0381, que pertence ao grupo IIIB da táboa periódica. É o primeiro membro da familia dos actínidos e foi descuberto por J. J. Berzelius (1828). Está constituído esencialmente por un só isótopo, 232 Th, radiactivo, con emisión α, que ten unha vida media de 1,39×10 10 anos e é un dos radioisótopos que existiron ao longo de todo o tempo xeolóxico. Atópase amplamente difundido na natureza e a súa abundancia na codia terrestre é similar á do chumbo. Os seus minerais máis importantes son a monacita e a torita. Presenta un marcado carácter electropositivo (E° Th 4+ /Th = -1,899 V) e notable reactividade. Combínase directamente coa maioría dos non-metais a temperaturas elevadas. É atacado polos ácidos minerais e é inerte aos hidróxidos dos metais alcalinos. A súa aplicación máis importante é o seu uso en reactores nucleares rexeneradores para obter uranio 233 e tamén na fabricación de lámpadas e, en metalurxia, para mellorar as propiedades mecánicas das aliaxes de magnesio.

Sólido en forma de pos brancos, con excelentes propiedades refractarias, que se obtén por redución do nitrato de torio.

Sólido cristalino branco, soluble en auga e alcohol, que se emprega en medicina e en análise química.