tronco

(< lat truncu)

s m [BOT]
Talo principal, groso e lignificado, dunha árbore ou dun arbusto.
s m [ZOOL]
1. Parte do corpo do home ou dun animal en que se insire a cabeza e as extremidades.
2. Parte principal dun vaso ou dun nervio.
s m
1. Orixe común a varios elementos e da que parten ou concorren outros menores.
2. Ascendente común de dúas ou máis ramas ou familias.
s m [MAT]
Sólido formado pola parte dun cono, dunha pirámide ou dun prisma que está comprendida entre a base e unha sección transversal, non necesariamente paralela á base. Denomínase tronco de cono, tronco de pirámide ou tronco de prisma, respectivamente.
s m
Termo do latín dos chafoutas que corresponde á voz ‘zoco’.
tronco lingüístico [LING]
Conxunto de familias de linguas que teñen como ascendente unha remota e suposta lingua común. Un dos principais troncos é o indoeuropeo.

Palabras veciñas