turismo

Feito de viaxar por pracer. O termo tourist (turista) xurdiu en 1800 para designar os británicos de clase alta que realizaban o Grand Tour ou viaxe de fin de estudos, cara aos centros da cultura europea clásica (París, Roma ou Florencia), durante un ou dous anos. O conxunto de actividades que realizaban podía definirse como tourism (turismo). Algúns especialistas remontan a súa orixe á Antigüidade, -proclamando como viaxes turísticas algunhas campañas da cultura helenística- ou á Idade Media, época das grandes peregrinacións, das cruzadas e da proliferación de novas rutas comerciais. Este modelo de viaxe exploratoria afianzouse co nacemento dos primeiros estados modernos que, logo da consolidación das misións diplomáticas, xustificou a viaxe de centos de persoas dun lugar a outro do planeta. Outra tradición relacionada co turismo foi a dos exploradores. Os cambios fundamentais na maneira de coñecer o turismo producíronse a partir da segunda metade do s XX, cando pasou de ser unha actividade restrinxida ás clases sociais de maior poder adquisitivo a ser un fenómeno de masas. Os principais factores foron a mellora dos medios de transporte, o aumento do tempo libre, o diñeiro e a motivación. Os sitios máis visitados foron os núcleos litorais da costa meridional inglesa e algúns enclaves holandeses e franceses, próximos ao canal da Mancha. Posteriormente a expansión turística chegou ao Mediterráneo, primeiro á Costa Azul, e despois a localidades menos coñecidas do litoral español, italiano e portugués. A segunda tipoloxía turística en importancia foi a relacionada cos deportes de inverno en estacións de montaña, a través da iniciativa dun director dun complexo hoteleiro dos Alpes, Johannes Badrutt (s XIX). Nos últimos anos desenvolveuse o turismo rural, que tivo a súa orixe nas excursións realizadas polos londinenses á campiña. Tamén as cidades participaron da expansión dos denominados turismos alternativos, atendendo a unha serie de criterios que colocaron determinados destinos (Nova York, Londres, París, Madrid, Roma ou Santiago de Compostela) nunha situación de competencia favorable con centros turísticos do litoral, debido á súa oferta cultural ou á súa riqueza patrimonial. Existen outras tipoloxías de turismo, como o relixioso, o turismo de fronteiras, o hidrorecreativo, o industrial, o turismo de congresos ou o turismo sexual. Polo que se refire ao turismo internacional, España converteuse nunha das principais potencias mundiais, pois recibe máis de cincuenta millóns de visitantes (2002). En Galicia, o sector turístico non rexistrou a mesma importancia que noutras comunidades autónomas do Mediterráneo, pero a expansión desde a década de 1990 doutras fórmulas de turismo alternativo ao turismo tradicional de sol e praia, como o Camiño de Santiago, a marca Galicia Calidade, a artesanía tradicional, a gastronomía, o medio natural, as novas infraestruturas, Santiago de Compostela, as Rías Baixas, as Rías Altas ou os parques nacionais, repercutiu moi positivamente na súa imaxe como destino turístico.

Conxunto de actividades relacionadas coas viaxes deste tipo.

Conxunto de turistas.

Nome dado ao automóbil con capacidade para nove persoas ou menos, incluído o condutor.