turrar

(< voz onomatopeica)

v i
Facer forza para poder mover algo contra un.

Ex: Turrou pola corda pero o boi non se moveu.
v i
Golpear coa cabeza un animal que ten cornos.

Ex: Non te achegues ao boi que turra.
v i
Golpear coa cabeza contra algo.

Ex: Naquela trifulca turrou contra todo o que se lle puña diante.
v i
Insistir moito a alguén en algo.

Ex: Turra dela para que lle deixe facer o que quere.
v i
Porfiar nunha idea ou actitude.

Ex: Turrou e turrou ata que comprou o abrigo.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO turrar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turro
turras
turra
turramos
turrades
turran

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turraba
turrabas
turraba
turrabamos
turrabades
turraban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turrei
turraches
turrou
turramos
turrastes
turraron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turrara
turraras
turrara
turraramos
turrarades
turraran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turrarei
turrarás
turrará
turraremos
turraredes
turrarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turraría
turrarías
turraría
turrariamos
turrariades
turrarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turre
turres
turre
turremos
turredes
turren

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turrase
turrases
turrase
turrasemos
turrasedes
turrasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turrar
turrares
turrar
turrarmos
turrardes
turraren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
turra
-
-
turrade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles turrar
turrares
turrar
turrarmos
turrardes
turraren

Xerundio turrando

Participio turrado
turrada
turrados
turradas