universal

Que se estende a todo o mundo e a todos os homes.

Aplícase ao xuízo ou proposición en que o suxeito comprende a totalidade dos obxectos dunha mesma clase (todos os S son P). Pode adoptar a forma singular ao referirse a un xénero ou a unha especie (xuízo xenérico singular). A partir de Kant, aplicouse ao xuízo que ten as calidades de validez e necesidade admitidas por todos sen limitacións de espazo e de tempo, e a súa negación conduce ao escepticismo ou ao relativismo.

Concepto que non se refire a un só ente concreto, senón a un conxunto de individuos ou a calquera abstracto. Obxecto de polémica ao longo da historia da filosofía, a denominada cuestión dos universais determinou unha tripla posición ontolóxico-gnoseolóxica ante o problema: a do realismo esaxerado, a do nominalismo e, no punto medio, o realismo moderado, que acolle o realismo agustiniano, próximo ao realismo esaxerado, e o conceptualismo, máis próximo ao nominalismo. A lóxica contemporánea reformulou o problema dos universais a propósito do estudo e a determinación do status existencial das clases.

Modalidade do universal en que este, en contraposición á espontánea identificación entre o universal e o abstracto, inclúe a realidade concreta na mesma con toda a súa riqueza, segundo Hegel. Equivale a unha síntese do xeral abstracto e do particular concreto.

Que se estende a todo o mundo e a todos os homes.

Aplícase á Igrexa por estar estendida por todo o mundo, por riba das igrexas locais e onde continuou a tradición cristiá primitiva. O concepto equivale a católico, a causa da connotación confesional que ten o termo aplicado á Igrexa románica.

Dioivo co que, durante corenta días e corenta noites, Deus castigou os homes en tempos de Noé.