ventá

Abertura feita nunha parede para dar paso á luz e ao aire.

Armazón de madeira ou doutro material, con vidros, que pecha esta abertura. Os exemplos máis antigos corresponderon á arquitectura exipcia e asiria. En Grecia, a construción de casas abertas arredor dun patio central xustificou a súa desaparición. En Roma eran de pequenas dimensións e estaban adornadas cun frontón e pilastras laterais. Na Alta Idade Media eran máis ben fendas pechadas ata que, na arquitectura gótica relixiosa, coa difusión do vidro, aumentaron sensiblemente o seu tamaño e adquiriron unha grande importancia no conxunto do edificio. No Renacemento servían para harmonizar o xogo de volumes e simetrías da fachada, e eran xeralmente rectangulares, coas xambas decoradas con baixorrelevos e coa parte superior coroada con motivos arquitectónicos clásicos, e no Barroco centraron gran parte da riqueza ornamental. Na arquitectura moderna predominan as superficies de cristal, con fiestras carentes de muro perimetral que se estenden por toda a fachada e que constitúen un elemento fundamental na estrutura compositiva.

­

entá dunha folla que xira ao redor dun eixe horizontal situado na metade da súa altura.

entá que permite o escorregamento da súa folla ou follas de xeito horizontal seguindo unhas guías.

entá que permite o escorregamento da súa folla ou follas de xeito vertical seguindo unhas guías.

Ventá cuxas follas abren cara a fóra.

Ventá que ten dúas follas fixadas con bisagras nun mesmo marco.

entá que ten as follas articuladas e que abre e pecha pregándose e despregándose como un acordeón.

Ventá que non se pode abrir ni pechar.

entá alongada que alcanza o nivel do chan e que se abre con dúas follas como unha porta.

entá dunha folla que xira ao redor dun eixe horizontal que está situado pola metade da súa anchura.

entá que ten o van dividido en tres luces, o central maior ca os laterais. Foi dada a coñecer por Sebastiano Serlio no seu tratado de arquitectura.

entá cuxo bastidor colga verticalmente e que se pode abrir cara a dentro ou cara a fóra.

Abertura ou orificio que presenta unha estrutura anatómica ou un órgano.

Abertura que está situada na parede interna do tímpano e que comunica con el.

Intervalo de tempo, de frecuencia ou de enerxía, de extremos descontinuos, no interior do que un emisor ou un receptor teñen a máxima eficiencia.

Abertura dun instrumento que está destinada a deixar pasar unha radiación e que, xeralmente, está protexida por unha lámina transparente á radiación en cuestión.

Intervalo do espectro electromagnético que contén aquelas ra­diacións que non son absorbidas ou reflectidas apreciablemente pola atmosfera dun planeta.

Intervalo de tempo durante o que pode ser lanzado un vehículo espacial para acadar a traxectoria desexada.