Verner, lei de

Lei establecida (1875) polo lingüística danés, segundo a que as aspiradas ou fricativas xordas do xermánico común se conservan xordas entre as vogais só cando o acento herdado do indoeuropeo caía sobre a primeira das dúas vogais; doutra maneira, convértense en sonoras: ao sánscrito bhráta, e ao grego φράτηρ, corresponde en gótico brothar ‘irmán’, mentres que ao sánscrito pitá e ao grego πατ ή ρ, corresponde o gótico fadar ‘pai’. Esta lei achegou un novo fundamento ao test de regularidade dos cambios fonéticos sostidos polos neogramáticos e deu vigor ao principio que establece que a historia fonética non está feita para semellanzas, senón para uns sistemas de correspondencias.