fino -na
(< fin)
-
adx
-
Que ten pouco grosor.
Ex: Precisa un arame fino para desatoar o cano.
-
Que é aguzado.
Ex: Escribe cun lapis de punta fina. As abellas teñen un fino ferrete.
-
Que está formado por partículas moi pequenas.
Ex: Relou o queixo moi fino para botarllo ós macarróns. Aquí hai praias de fina area.
-
Que está formado por unha estrutura tupida ou de furados pequenos.
Ex: As redes moi finas non deixan fuxir os peixes pequenos. Pasou a fariña por unha peneira fina.
-
-
adx
Que presenta unha superficie sen asperezas.
Ex: A pesar dos seus anos aínda mantén fina a cute.
Sinónimos: suave. -
adx
-
Que é de boa calidade.
Ex: Puxo as flores nun vaso de porcelana fina.
-
Que é de gran pureza.
Ex: Leva un colar de prata fina.
-
Que foi elaborado con coidado e esmero.
Ex: O reloxeiro fíxolle un fino traballo ó amañarlle o reloxo de peto.
-
Que demostra gran precisión e exactitude.
Ex: Pesaron os diamantes cunha balanza fina.
-
-
adx
Que está ben proporcionado ou que ten as faccións delicadas.
Ex: Desfilaron modelos de corpo fino e elegante.
Confrontacións: grácil, lanzal. -
adx
Que ten bo gusto ou un gusto esixente.
Ex: É moi fino para a comida e só merca produtos de primeira calidade.
Antónimos: vulgar. -
adx
Que manifesta boa educación e cortesía no trato.
Ex: Es moi pouco fino preguntándolle esas cousas en público.
Sinónimos: cortés. -
adx
Aplícase aos sentidos ou ás calidades de gran exactitude.
Ex: Ten un fino oído para a música. Os cans teñen un fino olfacto.
-
adx
Aplícase ao son ou á voz agudas e vibrantes.
-
adx
Que comprende ou aprende con rapidez.
Ex: Xa na escola se vía que era un neno moi fino.
Sinónimos: perspicaz, sagaz. -
adx
Aplícase á persoa arteira ou os seus feitos.
Ex: Ten coidado con eles, que son moi finos e nunca sabes o que pretenden.
-
adx e s
m
[ALIM]
iño seco, pálido e cunha gradación alcólica entre 15 e 17 graos. Elabórase, principalmente, no sur de España.
-
adv
Con fineza ou finura.
Ex: Só falaba fino cando se atopaba en certos ambientes.