Formgeschichte*

Termo que significa ‘historia das formas’. Utilízase como forma abreviada do método esexético (formgeschichtliche Methode), iniciado a principios do s XX polos alemáns Martin Dibelius, Karl L. Schmidt e Rudolf Bultman. Convencidos de que os evanxeos posuían unha tradición anterior oral, prepararon un instrumento de traballo para recompoñer os evanxeos actuais nas primitivas formas de evanxelización. Hermann Gunkel preparou este método utilizando as formas estilísticas propias do Antigo Testamento. As achegas no ámbito da filoloxía feitas por Paul Wendland (1864-1915) e Eduard Norden (1868-1941) sobre a literatura helenística, e por Axel Olrik (1864-1917) sobre a poesía épica, foron de moita importancia. A predicación oral e o catecumenado serviron para transmitir unha mensaxe cristiá que se percibiu nos textos escritos do Evanxeo. Só algunhas formas de linguaxe estereotipadas (ditos, sentencias, boaventuranzas, parábolas e exemplos, frases de Cristo encabezadas por ‘eu’, ‘eu vos digo’ e outras) seguiron formando parte da tradición oral e constituíron o obxecto da investigación morfocrítica. Bultman realizou a división máis importante entre material falado (Redestoff) e material narrativo (Erzählungsstoff), que sacou de Gunkel. O material falado dividiu as palabras de Xesús en apophthégmata (conversacións polémicas e de escola) e lógia (palabras sapienciais e polémicas, palabras relativas á lei e regras para a comunidade). Tamén dividiu o material narrativo: por unha banda, historias e milagres, e por outra, narracións históricas e lendas. A finalidade do Formgeschichteten é investigar o evanxeo anterior aos Evanxeos e demostrar que a tradición é anterior á escritura. En 1945 apareceu outra corrente que opinaba que cada evanxelista foi un auténtico autor e que na súa obra se apreciaban as súas percepcións persoais. Por iso distínguese na Formgeschichte, unha Traditionsgeschichte (historia da tradición) e unha Redaktionsgeschichte (historia da redacción). As aplicacións prácticas da nova tendencia atópanse nas achegas de G. Bornkamm e K. Stendahl sobre o evanxeo de Mateo, W. Marsen e E. Sjoeberg sobre o de Marcos, de H. Conzelmann sobre o de Lucas, e de E. Hänchen sobre os Actos dos Apóstolos. Aínda que nun primeiro momento esta Formgeschichte foi rexeitada, é un instrumento imprescindible nos estudios da esexese neotestamentaria.