monodia

Monólogo que, na literatura grega antiga, era cantado en metro lírico polo personaxe, que interrompía o diálogo. Foi frecuente na obra dos tráxicos.

Canto a unha soa voz que é propia do canto plano, da música trobadoresca ou dos cantos tradicionais. A partir de 1600 o termo designou unha composición para unha voz soa e baixo cifrado (monodia acompañada).