monomaquia
monomaquia
(< lat monomachĭa < grμονομαχία)
s
f
[BÉL]
Combate singular dun contra un. Na Antiga grecia constituía unha forma que buscaba evitar un derramamento innecesario de sangue no campo de batalla, e que permitía o enfrontamento dun guerreiro por cada parte dos combatentes, en representación de cada unha das partes, co fin de que o resultado dirimise o da confrontación.