monomaquia

monomaquia

(< lat monomachĭa < grμονομαχία)

s f [BÉL]

Combate singular dun contra un. Na Antiga grecia constituía unha forma que buscaba evitar un derramamento innecesario de sangue no campo de batalla, e que permitía o enfrontamento dun guerreiro por cada parte dos combatentes, en representación de cada unha das partes, co fin de que o resultado dirimise o da confrontación.