adormecer

adormecer

(< lat addormīscĕre< ad ‘a’ + dormīscĕre ‘dormair’)

  1. v i

    Comezar a durmir e ir entrando no sono paseniñamente.

    Ex: Non puido adormecer o neno ata ben entrada a mañaciña.

  2. v i

    Quedar sen a sensibilidade dalgún membro do corpo ou do corpo enteiro.

    Ex: Ten unha perna adormecida e non pode andar ben.

  3. v i

    Tranquilizar a unha persoa, facéndolle esquecer un momento, unha dor ou mesmo unha pena.

    Ex: Adormeceu logo de tomar a súa medicación para a dor.

    Sinónimos: acalmar, mitigar.

Palabras veciñas

adoratorio | adoratriz | adormecemento | adormecer | adormentador -ra | adormentar | adornable
Conxugar
VERBO adormecer
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
adormezo
adormeces
adormece
adormecemos
adormecedes
adormecen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
adormecía
adormecías
adormecía
adormeciamos
adormeciades
adormecían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
adormecín
adormeciches
adormeceu
adormecemos
adormecestes
adormeceron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
adormecera
adormeceras
adormecera
adormeceramos
adormecerades
adormeceran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
adormecerei
adormecerás
adormecerá
adormeceremos
adormeceredes
adormecerán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
adormecería
adormecerías
adormecería
adormeceriamos
adormeceriades
adormecerían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
adormeza
adormezas
adormeza
adormezamos
adormezades
adormezan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
adormecese
adormeceses
adormecese
adormecesemos
adormecesedes
adormecesen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
adormecer
adormeceres
adormecer
adormecermos
adormecerdes
adormeceren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
adormece
-
-
adormecede
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
adormecer
adormeceres
adormecer
adormecermos
adormecerdes
adormeceren
Xerundio adormecendo
Participio adormecido
adormecida
adormecidos
adormecidas