aparellar

(< lat *appariculāre< lat apparāre ‘preparar, dispor’)

v t
Preparar os arreos ou aparellos para pórllos aos cabalos, bois, etc.
Antónimos: desaparellar.
v t [MAR]
Gornecer a embarcación cos aparellos necesarios, -cordame, árbores, enreixados e velame- para as faenas de pesca ou para emprender a navegación. Pode ser aplicado igualmente a un pao, unha vara, etc.
v t
Preparar, dispoñer os elementos necesarios para realizar unha operación, unha obra.
Sinónimos: dispoñer. Confrontacións: organizar.
v t [CONSTR/DEC]
Preparar unha superficie, normalmente parede, para pintar sobre ela ou revestila con outro material.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO aparellar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparello
aparellas
aparella
aparellamos
aparellades
aparellan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellaba
aparellabas
aparellaba
aparellabamos
aparellabades
aparellaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellei
aparellaches
aparellou
aparellamos
aparellastes
aparellaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellara
aparellaras
aparellara
aparellaramos
aparellarades
aparellaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellarei
aparellarás
aparellará
aparellaremos
aparellaredes
aparellarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellaría
aparellarías
aparellaría
aparellariamos
aparellariades
aparellarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparelle
aparelles
aparelle
aparellemos
aparelledes
aparellen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellase
aparellases
aparellase
aparellasemos
aparellasedes
aparellasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellar
aparellares
aparellar
aparellarmos
aparellardes
aparellaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
aparella
-
-
aparellade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellar
aparellares
aparellar
aparellarmos
aparellardes
aparellaren

Xerundio aparellando

Participio aparellado
aparellada
aparellados
aparelladas