aqueo -a

Relativo ou pertencente a Acaia ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Acaia.

Pobos que desenvolveron a civilización micénica. Semella corresponder a unha das etnias preponderantes entre as inmigracións indoeuropeas á península helénica posteriores ao 2000 a C. Semella que están relacionados cos pobos do mar citados nos xeroglíficos exipcios do s XII a C, así como as inscricións hititas, se ben cun significado pouco claro. Probablemente colonizaron a Eolia, na costa NO de Anatolia. Con posterioridade, só se consideran aqueas Tesalia e Acaia, no Peloponeso.

Lingua dórica de Acaia, no Peloponeso, e das colonias da Magna Grecia que substituíu ao aqueo antigo despois das invasións dóricas.

Grupo de dialectos gregos dóricos da época micénica, chamado tamén grupo arcádico-chipriota, do que se coñecen, por inscricións, o arcádico, o panfílico e o chipriota. O máis antigo de todos os dialectos coñecidos do grego común, presenta os trazos máis arcaicos da lingua grega.

Nos poemas homéricos, un dos termos máis usuais que designaba os gregos da chamada Idade Heroica.