asibilación

Fenómeno particular de palatización que consiste no adiantamento do lugar de articulación dun fonema posterior que se converte, cando chega a esta etapa, noutro sibilante por influencia asimilatoria dun fonema palatal que o atrae. No caso de velar latina /k/ seguida dos fonemas vocálicos e, i, que foi atraída cara ao padal pola velar seguinte, desenvolveu ese elemento fricativo converténdose unha consoante fricativa interdental xorda [kei >k’ >tš >ts >s]. O galego evolucionou o seu punto de articulación ata o /T/